پس به روايت راوندى اين كلمات را مكرّر نمود تا وفات فرمود : « اللهُمَّ ارحَمني فَإنّك كَريمٌ ، اللهُمَّ ارحَمني فَإنّك رَحيم » . « 1 » بعد از وفات تمامى مردم به جز سعيد بن المسيّب بر جنازهء آن جناب حاضر شدند ، « 2 » و آن حضرت را به بقيع بردند و در نزد عمّش حضرت مجتبى عليه السلام دفن نمودند . روايت شده كه چون جسد مباركش را از براى غسل برهنه كردند و بر مغتسل « 3 » نهادند بر پشت مباركش از آن انبان‌هاى طعام و ساير چيزها كه بر دوش كشيده بود براى فقرا و ارامل و ايتام ، اثرها ديدند كه مانند زانوى شتر پينه بسته بود . و آن جناب را ناقه‌اى بود كه بيست و دو حج بر آن گزارده بود و يك تازيانه بر او نزده بود . « 4 » بعد از دفن آن حضرت ، آن ناقه از حظيرهء « 5 » خود بيرون آمد و به نزديك قبر آن جناب رفت بى آنكه آن قبر را ديده باشد و سينهء خود را بر آن قبر گذاشت و فرياد و ناله كرد و آب از ديدگان خود ريخت . خبر به حضرت باقر عليه السلام دادند . تشريف آورد و به ناقه فرمود : ساكت شو و بر گرد ، خدا بركت دهد براى تو . ناقه به جاى خود برگشت « 6 » و بعد از اندك زمانى به نزد قبر آمد و باز شروع به ناله و اضطراب كرد و تا سه روز ، چنين بود تا هلاك شد . بالجمله ، حضرت سيّد سجّاد به سنّ پنجاه و هفت بود كه وفات كرد « 7 » و بعد از

--> ( 1 ) . الدعوات ، ص 250 ، ح 704 . ( 2 ) . رك : اختيار معرفة الرجال ( رجال كشى ) ، ص 116 ، ش 185 . ( 3 ) . مغتسل : محل غسل . ( 4 ) . كافى ، ج 1 ، ص 467 . ( 5 ) . حظيره : خوابگاه شتر و گوسفند ( 6 ) . رك : كافى ، ج 1 ، ص 467 - 468 . ( 7 ) . الإرشاد ، ج 2 ، ص 138 .